هسون يوئهٴ حكيم، كه از او در فقرهٴ ج سخن گفتيم، تاريخ گزيدهٴ سلسلهٴ هان قديم را نوشت.
ي. قانون رومي
گايوس
گايوس1 در زمان هادريان و كومودوس برآمد، يعني دست كم از 138 تا 180. يكي از قانوندانان بزرگ روم. در قانون استنادات2 والنتينيان (426) او به عنوان يكي از پنج قانوندان3 اصلي معرفي شده و در تأليف منتخب نوشتههاي او بسيار مورد استفاده قرار گرفته است. اثر اصلي او مبادي4 رسالهٴ مقدماتي قانون رومي و اثري غيرقابل تفوق است در چهار كتاب5 كه رسالهٴ يوستينيان بهطور عمده بر مبناي آن قرار دارد. مبادي گايوس به خاطر اطلاعات تاريخي موجود در آن داراي اهميت چشمگيري است.
يا. زبانشناسي يوناني
پوزانياس آتنيگراي
پوزانياس آتنيگراي6 در زمان آنتونيوس پيوس و نيز احتمالاً در زمان م. اورليوس، يعني زماني در اثناي 128 و 180 برآمد. لغتنويس يوناني كه واژهنامهاي تقريباً در همان حد آيليوس ديونوسيوس (نك نيمهٴ اول سدهٴ دوم) نوشت، كه حاوي مثالهاي كمتري بود.
هروديان
آيليوس هروديانوس7 ملقب به فنّان8 در زمان ماركوس اورليوس در روم برآمد، پسر آپولونيوس دوسكولوس (نك نيمهٴ اول سدهٴ دوم). نحوي يوناني. او اثري در 21 كتاب نوشت دربارهٴ تكيهگذاري واژگان، مد و قصر، وصل و قطع، و پسوندها. او دربارهٴ موضوعات دستوري و املايي ديگر هم به نگارش پرداخت. رسالهٴ او راجع به كلمات استثنايي در دست است.
يكي از آثار فراوان منسوب به او رسالهاي است دربارهٴ اعداد كه حاوي توصيفي است از